امرور با تعدادی از همدانشکدهایها بازدیدی داشتیم از کارخانه تویوتا. حیرتانگیز بود و دوستداشتنی. سالی ٣٠٠ هزار ماشین از مدلهای Corolla، Matrix و Lexus تولید میکنند. یعنی یک Corolla و یک Matrix در هر دقیقه و یک Lexus در هر سه دقیقه. این همه کار را با ٤٣٠٠ نفر کارمند انجام میدهند که حدود ٨٠٠ نفرشان کارآموزند برای کارخانه جدیدی که قرار است سال آینده احداث کنند و البته تعداد بیشماری روبات. برخلاف تمام بازدیدهایی که تاکنون رفته بودم، از قدمزدن کنار دستگاهها و گپزدن با کارگران خبری نبود. گناهی نداشتند. بندگان خدا کمتر از یک دقیقه وقت داشتند که کارشان را روی هر اتومبیل انجام دهند. سوار اتومبیل مخصوصی شدیم و کارخانه را گشتیم. گوشیهایی به گوشمان بود و راهنمای تور در مورد دستگاهها و کارهاشان توضیح میداد. تا دلتان بخواهد پر بود از Just in time و TPM و Kaizen (بهبود مستمر) و از اینجور حرفهای دهانپرکن که همه جا میزنند با این تفاوت که اینجا عمل میکردند.
میدانم مقایسهی تویوتا و ایرانخودرو بیهوده است. اما قبول کنید بامزه است. به یک خاطره بسنده میکنم. یادش بهخیر، در ایرانخودرو روباتهایی خریده بودند که شیشهی جلوی ماشین را نصب کند. ولی استانداردها آنقدر متعالی بود که هر شیشهای یک اندازه داشت و هر بدنهای یک اندازه. نتیجه اینکه روبات، شیشه را از زمین بلند میکرد و یک کارگر شیشه را میگرفت و با مشت و لگد روی بدنه جامیانداخت. راستش، دلم برای روبات زبان بسته سوخت.
حسنش گفتم، نقصش هم بگویم. سنت مرسوم این بازدیدها ایناست که آخرش از محصولاتتان به بازدید کنندگان هدیه بدهید. من به یکی از همین Lexusها قانع بودم. گواهینامهی رانندگیام را هم برده بودم ولی ندادند.
